Mohammad Musa Swelem, Abu Musa, 
directeur van Jeel al Amal


Jg 9 nr 4

1956 – 19 augustus – 2016 is overleden op zijn geboortedag, 60 jaar jong

 

Je bent nu niet meer bereikbaar.
We kunnen je niet meer zien met onze ogen,
we kunnen je niet dichtbij voelen.

Maar toch, meer dan ooit, 

geloven we dat je zult doorgaan
de drijvende liefdevolle kracht te zijn

waaruit Jeel al Amal
leeft, groeit en bloeit 

in gelukkige en moeilijke tijden.

Metgezel van Alice en Basil Sahhar

Abu Musa was 37 jaar in dienst bij Jeel al Amal. Hij was een metgezel van Alice en Basil Sahhar vanaf het eerste begin van hun reis bij de oprichting van Jeel al Amal in 1972. En zelfs al veel eerder, want als kind is hij opgevoed door zuster Lucy, die hij ‘moeder’ noemde. De rest van zijn kinderjaren bracht hij door onder de zorg van Alice Sahhar. 

Met diep verdriet 

rouwt Jeel al Amal om

het overlijden van Mohammad Musa, 

of Abu Musa, zoals iedereen hem noemt. 

Zuster Lucy heeft zijn leven gered toen ze hem toevallig ontmoette bij een van haar bezoeken voor onderzoek in zijn geboortedorp. Door verwaarlozing had hij koudvuur gekregen in zijn rechterhand. Later is zijn hand tot aan de pols geamputeerd. 

Abu Musa haalde aan de Al Quds Universiteit de Master in onderwijsadministratie. Als leraar en later als directeur heeft hij in dienst gestaan van Jeel al Amal.

 

De kinderen van Jeel gaven hem kracht.

Voor Abu Musa betekende het directeurschap dat hij volledig ten dienste stond van de kinderen. Daarom zou hij geen moment aarzelen om zelf de bezem te pakken en de speelplaats te vegen. Zo was hij een goed rolmodel voor de kinderen.

Hij kwam altijd vroeg in de morgen en bleef tot diep in de nacht bij de kinderen. Hij nam geen dag vrij en ging nooit op vakantie. Hij was zo toegewijd dat hij, al was hij nog zo ziek, toch kwam om bij de kinderen te zijn. Hij weigerde eenvoudigweg om thuis te blijven.

De kinderen in Jeel al Amal waren zijn leven. Van hen kreeg hij zijn kracht, zoals hij tijdens een van zijn bezoeken vertelde. Hij was vastbesloten de moeilijkste gevallen onder de kinderen op zich te nemen. Dit beschouwde hij als zijn uitdaging.

 

“Ik zal nooit toegeven aan verdriet en wanhoop.”

Abu Musa behield altijd zijn glimlach en zijn rust, alsof hij zei: “Ik zal nooit toegeven aan droefheid en wanhoop”. Hij plaveide zijn levensweg met grote moed en vastberadenheid. 

Naast zijn liefde om te lezen was hij zelf ook een groot schrijver en nam hij elke donderdag deel aan de wekelijkse boekenclub

Namens de leden van het bestuur van Jeel al Amal, de staf en alle kinderen, betuigen we diep medeleven met zijn familie en vrienden en met iedereen die Abu Musa heeft gekend.

Dat zijn ziel mag rusten in vrede!

 

    Najwa Sahhar/Sayegh

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *