DE KINDEREN GAAN 
NAAR HET STRAND

Jg 10 nr 2

“We willen dat er geen einde komt aan deze dag!”

 

Het idee om een dag naar strand te gaan, is eigenlijk ontstaan tijdens een van de groeps-gesprekken die we regelmatig houden met de kinderen. We werden ons bewust dat de kinderen nog nooit naar het strand zijn geweest. Ze hebben het alleen gezien op afbeeldingen en op de televisie.
Rev. Alison Askew heeft zich ingezet en het geld verzameld voor Jeel al Amal om een uitstapje naar de zee te maken.

**

Krijgen we de benodigde permits?
We zijn opgewonden. Het zal voor de kinderen een heel nieuwe ervaring worden, want voor het eerst van hun leven gaan ze naar het noorden van het land. Zoals velen weten is de Westbank door de scheidsmuur, die in 2002 gebouwd werd, gescheiden van Jeruzalem.

Daarom hebben de kinderen permits nodig van het Israëlische ministerie van verbinding om in staat te zijn naar de andere kant van het land te gaan, ongeacht hoe jong de kinderen zijn. Dat was echt een belangrijk punt.

Toch besluiten we een poging te wagen en stellen 5 april 2017 vast als datum voor het uitstapje. We deden een aanvraag en moesten wachten, onze vingers gekruist, of alle kinderen mochten gaan. Toen de vastgestelde dag naderde begonnen we ons zorgen te maken. Juist op één dag voor het uitstapje, op woensdagmiddag, werden we opgebeld met de vraag om de permits te komen halen.

Als ik daarna in Jeel aankwam, verzamelden de kinderen zich rondom mij en waren allemaal tegelijk aan het praten, vol vragen en opwinding. Gaan we zwemmen? Gaan we naar het strrand? Hebben we daar toestemming voor?  Goddank kon ik bevestigend antwoorden op al hun vragen.
Als een bijenkorf

Eindelijk is de dag van de reis aangebroken. De kinderen staan om zes uur op en maken zich klaar, compleet met short, zonnebril en hoedjes. Het jongenshuis was als een bijenkorf, ze kunnen nauwelijk stil staan. Als we naar de bussen gaan die ons naar het checkpunt brengen zijn we nog aan het bidden voor vijf kinderen die geen permit hebben gekregen. Met Gods hulp mag iedereen passeren, hoewel een oudere jongen en een huismoeder achter moeten blijven.

Na het passeren van het checkpunt halen de kinderen opgelucht adem. Ze storten zich als gracieuze dieren op de bussen. Nu is het tijd om te genieten van het uitstapje.
Spelen in een prachtig speelgebied
Ze kijken door de ruiten terwijl de bus door het land rijdt. Alles wat de kinderen zien is voor hen een bron van verbazing en vreugde, zelfs kleine dingen die soms vanzelfsprekend vinden. Ze kijken en roepen luid de naam van dingen die ze onderweg zien.

De eerste stop is in een dorp, Majedo geheten. De kinderne gaan in de tuin zitten voor het ontbijt. Ze eten, drinken en rusten wat voordat we koers zetten naar Haifa, naar de tuinen van de Bahai, de hangende bruggen en de kust. Ze gaan spelen in een prachtig speelgebied. Ze genieten van elke kleinigheid.

“Wow, wat is dat strand groot!”
Het strand is voor hen een heel ander verhaal. Heel de weg kijken ze uit naar de zee. Af en toe zien ze in de verte blauwe lucht. Ze denken dat het de zee is en roepen allemaal samen: “Daar is de zee”. Intussen geeft de gids uitleg en stelt vragen en de kinderen doen vrolijk mee.

Op het moment dat we het strand bereiken hoor ik de kinderen roepen. Vooral een jongen, met wat geestelijke moeilijkheden, schreeuwt het uit als nog nooit eerder. Op hetzelfde moment dat hij uit de bus komt, trekt hij zijn kleren uit  en rent naar het water. Geen tijd om te wachten, geen tijd te verliezen. Sommigen maken opmerkingen als: “Wow, wat is het strand groot”.

De kinderen zijn zo blij als de golven hun kleine lichaam aanraken. Als het tijd is, dan is het moeilijk om ze uit het water te krijgen. Tenslotte lukt het en zijn we klaar voor het diner. De kinderen hebben flinke honger en genieten allemaal van een uitstekende maaltijd, ze spelen wat rond en zingen..
Wat een nieuwe beleving

Als het tijd wordt om terug te gaan, vragen de kinderen: “Hebben we meer tiujd nodig om thuis te komen?” Ik vraag hun: “Waarom?” Ze zeggen: “Wel, we willen dat er geen einde komt aan deze dag”. In de bus kijk ik achterom. De kinderen zijn zo uitgeput dat ze bijna al in slaap vallen. Wat een dag! Wat een nieuwe beleving voor hen allemaal!! Ik denk dat zij zich deze dag hun leven lang zullen blijven herinneren.

Bedankt

We kunnen opnieuw Rev. Alison Askew niet genoeg bedanken en ook de goede gevers die dit mogelijk hebben gemaakt voor Jeel al Amal. Dat God jullie rijkelijk mag zegenen en dat alle vreugde die de kinderen die dag hebben ervaren mag leiden tot geluk en vreugde voor jullie en en jullie families.

– – – – – – –
Onze wasvrouw is onverwacht overleden.
De kinderen hadden echt behoefte aan deze dag. Precies twee weken daarvoor is onze wasvrouw plotseling overleden. De kinderen hielden zo veel van haar, omdat ze voor hen als een grootmoeder was. De kinderen waren heel bedroefd, vooral de kleintjes. Ze hadden een hele harde tijd om dit verlies te verwerken.
Najwa

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *